Fietsen in de Dolomieten

Fietsen in de Dolomieten

Vandaag deelt Gillian in deze gastblog haar ervaringen met het fietsen in de Dolomieten. Geïnspireerd door de cyclo Maratona dles Dolomites vertrok ze richting Noord Italië, Zuid Tirol. Deze bergketen behoort tot de UNESCO werelderfgoedlijst en het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Hoe hoger ze de bergen in reden, hoe adembenemender het landschap werd. Ze kon niet wachten om op haar fiets te springen! Je leest hier haar ervaringen met het fietsen in de Dolomieten.

De Maratona dles Dolomites is een tocht van 138km waarin een heel aantal ‘’Passos’’ worden beklommen, zoals de Campagnolo, Pordoi, Sella, Gardena, Campolongo, Giau en Valparola. Het is dus niet gek dat het totaal aantal hoogtemeters een goede 4190 meter telt. De cyclo stond dit jaar gepland op 5 Juli, maar is wegens Covid-19 afgelast. Daarom hebben wij besloten hem zelf te gaan fietsen. 

Aangezien dit voor mij de eerste keer fietsen in de bergen was, koos ik ervoor om twee routes van zo’n 50 km en ongeveer 1600 hoogtemeters te fietsen. Op deze manier hoopte ik een goede kennismaking te hebben met deze nieuwe manier van fietsen (heel anders dan de polders in Nederland) en ook nog te kunnen genieten. Voorafgaand natuurlijk de blogs gelezen van Femke en Margot voor de beste voorbereidingen!

Sellaronda

Onderdeel van de cyclo is de Sellaronda, die ook als losstaand parcours afgelegd kan worden. Deze route is ongeveer 55km lang en telt 1.780 hoogtemeters. Je beklimt de Passo Pordoi, Gardena en Sella. 

We vertrokken om 09:00 en het was nog wat fris, maar het beloofde een stralende dag te worden. Blij was ik op dit moment met mijn armstukken, die ik later op de ochtend uit zou trekken tijdens het klimmen. De klimmetjes vond ik lang en pittig met een stijgingspercentage van rond de 8 tot 10%. Ook zaten er stukken van 13% tussen. Dit was echt doorbijten. Onderaan de Passo Pordoi werd aangegeven hoeveel haarspeldbochten het zou zijn tot de top, dit waren er 30. Mijn fout was om ze te gaan tellen, waardoor de tijd voorbij kroop. Na 14 bochten ben ik hier dus maar mee gestopt. Eenmaal bovenaan de Passos was de beloning ontzettend groot, wat een uitzichten! Ook de voldoening die het geeft dat je eigen benen je helemaal omhoog hebben geduwd, is waanzinnig. Een andere beloning na de klim is de afdaling, wat in de bergen ook een sport op zich is. Ik vond het de eerste keren behoorlijk spannend, je pikt een hoge snelheid op, maar voor de scherpe haarspeldbochten wil je goed pompend remmen. Door de kou en het vele knijpen kreeg ik al snel kramp in mijn handen. Hieronder deel ik mijn tips die het afdalen voor mij prettiger maakten!   

Passo Giau 

Op de tweede dag stond de Passo Giau op de planning, een beruchte klim tijdens de cyclo door zijn afstand van meer dan 10 km klimmen met een gemiddelde stijging van 9.4% en pieken van 14%. Met spierpijn in de benen van de vorige dag, begonnen we aan het 28 bochten tellende psychische spel. Het moeilijke van deze klim is dat hij nergens even afvlakt om bij te komen, dit deden we dus in de buitenbochten. Ook eten en drinken timeden we zo in. Rond de 7 km klimmen begon ik het echt zwaar te krijgen doordat ik mijn controle over één van de drie factoren kwijt was: hartslag, ademhaling en verzuring die ‘’uit te houden’’ is. Hier had ik mijn handen vol aan tijdens het fietsen en moest er dus af en toe aan herinnerd worden om ook even om me heen te kijken. Eenmaal op de top was de voldoening weer groot. Vooral de mentale strijd van jezelf winnen voelt goed, je verlegt je grenzen van wat je denkt dat je aankan. In werkelijkheid ben je vaak tot veel meer in staat! Alleen daarom al zou ik fietsen in de bergen aan iedereen kunnen aanraden. 

Mijn tips

  • Houd je eigen tempo aan: als je met iemand bent die al vaker in de bergen heeft gefietst, is het belangrijk dat je goed naar je eigen lichaam luistert (drie factoren).
  • Afdalen in de beugels: dit klinkt misschien tegenstrijdig, want in die houding ben je aerodynamischer, maar zo kun je ook beter bij je remmen. Je hoeft niet zo hard te knijpen door het hefboomeffect én het is veiliger doordat je handen niet van je stuur kunnen schieten bij een hobbel. 
  • Verschillende temperaturen: tijdens het klimmen heb je het warm van inspanning, maar tijdens het afdalen kan het koud zijn, ook doordat je bezweet bent en veel wind vangt. Vergeet daarom geen handschoenen, buff, vest en eventueel arm/beenstukken mee te nemen.  
  • Eet en drink regelmatig: ook al zit je hoog in je ademhaling, plan momenten in. Dit zorgt dat je energielevel goed op peil blijft.

Dankjewel Gillian, voor het delen van je ervaringen! Lijkt het jou ook zo tof om te gaan fietsen in de Dolomieten?

Tekst: Gillian

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *