3   276
184   221
11   281
13   290
16   335
18   367
26   386
5   202
28   227
6   217

Inspirerend fietsverhaal: Cyclo Trilogie de Maurienne

Inspirerend fietsverhaal: Cyclo Trilogie de Maurienne

Een tijdje terug schreef Miranda al een blog voor ons platform over het rijden van cyclo’s. Heel kort samengevat zijn cyclo’s wielerwedstrijden waarvoor iedereen zich kan inschrijven. Het is vergelijkbaar met de Dam tot Damloop voor hardlopers. Inmiddels mogen er, ondanks corona, weer cyclo’s gereden worden en dit heeft Miranda laatst gedaan. Vandaag deelt ze haar inspirerende fietsverhaal over de Trilogie de Maurienne.

Het mooie aan mijn meest recente cyclo is dat ik hier, onder andere, samen met een vriendinnetje aan de start stond! Ik ga eigenlijk altijd met mijn vriend en vaak gaan er meer mannelijke vrienden mee, maar om nu ook een vriendin zo ver gekregen te hebben om mee te doen, maakte het nog mooier. Daarom deel ik graag mijn avontuur met jullie!

De cyclo die we reden was de Trilogie de Maurienne. Zoals de naam doet vermoeden is dit een driedaagse wedstrijd in de regio Maurienne (Franse Alpen). Door corona werd het event dit jaar iets aangepast, en werd het een tweedaagse door de Franse Alpen. Op 1 augustus mochten we aan de start verschijnen, maar de (mentale) voorbereiding was (zeker voor mij) al maanden bezig. Voor mij zijn dit soort cyclo’s doelen waar ik naar toe train om zo hoog mogelijk in het klassement te eindigen. Echter is het überhaupt uitrijden vaak al een prestatie op zich. Dit vergt dus ook de nodige voorbereidingen.

De eerste van dit jaar

Voor mijn vriendin Marjolein was dit een eerste cyclo en ze had geen idee wat ze precies moest verwachten. Ik begin mijn cycloseizoen normaalgesproken in april of mei, maar voor mij was deze dit jaar ook de eerste. Dit maakte het voor ons allebei spannend! Gelukkig hadden we alles goed gepland en arriveerden we al een paar dagen eerder in de Alpen. Zeker in de bergen is een paar dagen acclimatiseren geen overbodige luxe!

Op zaterdagochtend 1 augustus was het zover! We konden niet wachten totdat we eindelijk van start mochten gaan. Er werd die dag gestart in groepen van ongeveer tien fietsers, en er stonden twee (serieuze) klimmen op het programma. Onder en boven op elke klim reed je over een mat heen die je tijd registreerde en je totale tijd van beide klimmen, werd bij elkaar opgeteld. Aan de hand daarvan wordt het klassement opgesteld. Voor mij was het jammer dat de tijd in de afdaling niet meetelt, want ik kan goed afdalen (en vind het ook leuk, dat helpt). Natuurlijk is het voor de veiligheid en de minder ervaren dalers juist wel prettig.

Klimmen

De eerste klim was de col de Croix de Fer. Dat is niet zomaar een klim! We sloegen de eerste 10 valsplatte kilometers over, waardoor er nog 14 km klimmen overbleef waarin 815 hoogtemeters bedwongen moesten worden. Dit klinkt misschien niet zo ver, maar op een alpencol kan dit zomaar een uur of langer duren! In de hoop het vol te houden, begon ik op een stevig tempo aan de klim. Dit bleek achteraf te hard en daar betaalde ik richting de top de rekening voor. Waar ik een deel van de mannen uit onze groep in het begin achter mij kon laten, haalden die mij voor de top weer in.

Gelukkig ken ik mijn lijf goed en heb ik mijzelf niet volledig over de kop gereden, waardoor ik nog wel een redelijk tempo aan wist te houden. Marjolein wist haar tempo vanaf het begin beter te reguleren en heeft de klim regelmatig opgereden. Op de top was een verzorgingspost waar we onze flessen bij konden vullen en we onze zelf meegebrachte repen konden opeten. Hier namen we rustig de tijd voor, want deze tijd werd niet geregistreerd. Marjolein dacht er zelfs nog even aan om een foto van het Col-bordje te maken op de top!

Toen we weer enigszins hersteld waren daalden we af naar de volgende en laatste beproeving van de dag: de Col du Mollard. Dit is 15 km klimmen met de finish in het dorp twee km voor de top. Dus 15-2 = 13 kilometer voor ons. Althans, dat dachten we..

Twee alpencols oprijden op één dag is behoorlijk pittig en zeker als je dat ook nog eens zo hard mogelijk probeert. Ik vind het mooi aan een cyclo dat je lijdensweg niet alleen is en dat iedereen om je heen ook zo aan het afzien is. Daarbij is het altijd motiverend om naar degene voor je te rijden en zo weer een plekje te stijgen in het klassement. Helaas ging dat deze dag niet helemaal op, omdat je geen idee had of diegene voor of na jou gestart was en hoelang zijn of haar rustpauze was geweest. Toch is het mentaal lekker als je iemand bij of zelfs in kan halen.

Bonus kilometers

We hadden de weg al een paar keer verkend met de auto en ik reed de laatste bocht door vanaf waar je het dorp kon zien liggen. ‘Kom op, nog even alles geven!’. In volle sprint reed ik het dorp in, maar er werd druk gebaard en geschreeuwd dat ik door moest. De finish bleek niet hier, maar op de top! Nog twee kilometer klimmen dus! Met alle woede die ik in mij op voelde komen, stampte ik op de pedalen. Ik haalde één van onze mannelijke vrienden in (YES!) en finishte. Ook Marjolein werd onaangenaam verrast door deze twee “bonus” kilometers. Dit maakte echter de voldoening des te groter bij de finish!

Die twee extra kilometers hadden we overigens kunnen weten als we iets beter de route hadden bekeken. Het bleek een foutje van onszelf. Ik denk dat ik er uiteindelijk wel harder door gereden heb, maar had het toch graag van tevoren geweten. Belangrijkste les: een goede voorbereiding is het halve werk! Vol goede moed namen we deze les mee naar dag twee.

Dag twee

Op dag twee waren er verschillende routes om uit te kiezen, variërend van 70 km en twee cols, tot 130 km en drie cols. Marjolein deed wederom twee cols, wat voor de eerste keer een verstandige beslissing is. Ik ben qua fietsen een soort rupsje-nooit-genoeg, dus ging voor de langste afstand. Deze dag werd er wel met iedereen tegelijk gestart en telde dus ook de vlakke stukken (tot zover je die hebt in de Alpen) en de afdalingen mee voor het klassement. Degene die als eerste over de finish kwam, was dan ook echt de winnaar.

Op het menu stonden La Toussuire en wederom Col du Mollard (wel vanaf een andere kant) en als voorgerecht deed ik dan nog Col du Glandon. Die top ligt drie kilometer van de top van de Col de la Croix de Fer van de vorige dag, dus daar reden we ook nog even overheen. Gelukkig is de tweede dag toch net wat relaxter: je weet wat je te wachten staat, geen onverwachte finishplekken bijvoorbeeld. Alleen de vermoeidheid van de dag ervoor neem je natuurlijk wel mee. Na een paar uur afzien op de fiets, troffen we elkaar moe en voldaan weer op de top van de Col du Mollard. De cyclo zat erop! Trots konden we op deze twee dagen terugkijken en ik mocht zelfs nog even het podium beklimmen om de beker voor de derde plek in mijn categorie op te halen. Bleek al dat trainen toch niet voor niets!

Daarna restte ons nog een belangrijke taak: uitrusten, een mooi etentje en natuurlijk het napraten. Eindeloos lang napraten, want dat is wat zo’n ervaring oplevert. Twee dagen afzien tijdens de Trilogie de Maurienne en een lifetime aan mooie verhalen!

Tekst: Miranda

2 Comments

  1. Judith
    september 1, 2020 / 10:04 pm

    Klinkt gaaf! Ik heb 22 augustus in dat gebied mee mogen doen met Triathlon de Madeleine, en omdat we er toch waren de 2 dagen daarna ook wat bergen gefietst, was mijn eerste ervaring in de bergen, maar vond het erg gaaf en een prachtig gebied! Is deze cyclo een jaarlijks terugkerend evenement in dit gebied?

  2. Jessie
    september 2, 2020 / 4:19 am

    Oh wat ontzettend leuk, dankjewel Miranda!
    Ik ben zelf een ‘verse’ wielrenner dus ik heb wat vragen (misschien ideetjes om ook blogs over te schrijven): wanneer ben je klaar voor dergelijke evenement en hoe train je voor zoiets? Is er een kalender of website waar je deze evenementen kunt vinden?
    Alvast bedankt. Groetjes Jessie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *